مغی دلمرده در آتشگهی خاموش

«3:10 به یوما - 1957» از آن وسترن‏های کلاسیک و آرمان‏محوری‏ست که گمان می‏رفت مردهای‏اش را دیگر در این روزگار و با همان آرمان‏ها نمی‏توان جایی سراغ گرفت. در واقع ریشه آن‌‏ها را در شهرها خشکانده بودند و حاصل آن هم مردهایی دست‏‌آموز در هزارهء سوم بود، مردانی که خطر نمی‏کردند و درصد مرگ‏خواهی آنان هم افتضاح بود.
این فیلم در 2007 با بازسازی جیمز منگولد دوباره و پس از 50 سال به پرده‏‌های سینما بازگشت. استقبال از فیلم در زمانی که به دورهء مرگ ِ کامل سینمای وسترن با تمامی ارزش‏‌ها و مردان تنهای‏اش نام گرفته بود خیره‏کننده بود و فیلم از حضور در صدر جدول ِ فروش سینماهای امریکا لذت برد. نکتهء اصلی حالا این است؛
فیلمی که در زمان مرگ ِ ژانر خود تولید و به‏نمایش در آمد، و تمام آن مفاهیم و ارزش‏های ورژن اولیه را با همان لحن روایت کرد، در یک نظرسنجی در میان 10 فیلم برتر تمام ِ ادوار ژانر وسترن برگزیده شد.