مغی دلمرده در آتشگهی خاموش

نوشتن از هر اثري که سقوط اين دوران را گواهي مي‏دهد براي‏ام لذت‏بخش است. اصلن شايد براي هم‏اين است که سراسر اين بلاگ به فحش‏نامه‏اي دربارهء شهرها و مدرنيسم بدل شده است. اين زخم‏ها که سر باز مي‏کنند و مرهم نمي‏شناسند تنها با گرفتن ِ نشان ِ سقوطي از اين مناسبات آرام مي‏گيرد. حالا يکي ديگر از اين مدارک را گير آورده‏ام؛ Harsh Times . مخ‏ام را داغان کرد. يک شب ِ کامل را در تاريکي محض و با سيگار پاي بساط فيلم ماندم و اين آخري‏اش بود. دمادم ِ صبح است که مي‏نويسم و از اين برآمدن ِ آفتاب لج‏ام درمي‏آيد. لعنتي. اين آخري‏اش بود و خوب شد. آخري‏ها هميشه قاطع‏تر و صريح‏ترند. و تمام ِ روزنه‏هاي کاذب را به‏سوي زندگي صراحتن مي‏بندند. مثل آخرين ميخي که به تابوت کوبيده مي‏شود. و اين تابوت ِ مادر به‏خطاي انتهاي شب ِ من جنازه‏اي در خود ندارد مگر انسانيت ِ هجو شده و از دنيا رفته.


سربازها حالا زمانه‏اي شده است که برمي‏گردند. بله آقاي گيبسون عزيز! گذشت آن‏زماني که «ما سرباز بوديم» و ما را احساساتي مي‏کرديد ؛ "جنگ با اين تمرين‏ها فرق دارد... سربازها کشته مي‏شوند..."

در جنگ‏هاي اين زمان‏هاي ناگوار، ساده‏انديشي‏ست اگر فکر کني همه سربازها مي‏ميرند. نه! آنها گاهي هم برمي‏گردند. با اين‏حال در پسامدرن آن‏ها در قامت ِ قهرمان برنمي‏گردند. آن‏ها افسار گسيخته‏گاني کفري‏اند که برمي‏گردند تا انتقام ِ برپا شدن آتش جنگ را از تمدن ِ مادربه‏خطايي که آن‏ها را به جنگيدن و کشتن واداشت بازستانند.

اين که ديگر خيلي مدرن است؛ سربازهايي که دستور داشتند هيچ کس را زنده نگذارند، به شهرهاي‏شان با باروهايي خلل‏ناپذير و برجهايي طبقه‏بندي‏شده بازگشته‏اند. سربازاني که آموزش ديدند و پذيرفتند که هرلحظه و با هرگام، آمادهء مردن و قطعه‏قطعه شدن باشند، حالا ديگر محال است که به زندگي برگردند، آنها فقط براي خون بر مي‏گردند. اي‏کاش آن پرزيدنت ِ احمق که با مسيح سخن مي‏گويد کمي هم توجه‏اش را به بن‏لادن‏هايي صدها بار خطرناک‏تر که در ميان شهروندان‏اش تکثير مي‏شوند معطوف مي‏کرد. خوب است که عرب‏هاي تروريست ديگر از گيت‏هاي فرودگاه‏‎ها راحت عبور نمي‏کنند اما سربازهاي مصمم به‏آساني و با به‏ترين هواپيماهاي ترابري پنتاگون بازمي‏گردند. به‏سان ِ ديناميت‏هايي پنهان و آمادهء انفجار بازمي‏گردند و در بدنهء برج‏هاي شهرهاي‏شان جاي مي‏گيرند.

عشق‏هاي‏شان را در جايي بيرون از شهرها مي‏جويند. دختران شهري آن اندازه خوب‏اند که به پروپاي‏شان نگاه کني، نه بيش‏تر. پس فقط به شهر مي‏آيند که حق‏شان را از آن بگيرند و با دختري غير‏شهري ازدواج کنند. در خيابان‏هاي تاريک و پرنکبت ِ شهر گناه دوره مي‏افتند تا اسلحهء دزدي را به‏قيمت بفروشند. عجب زمانهء ناگواري شده است که سربازها اسلحه مي‏فروشند تا زندگي کنند!

شوخي نيست که زبده‏ترين سربازان با رستهء رنجر که تمام ِ ماموريت‏ها را در عراق با موفقيت انجام دادند، حالا براي پذيرش به‏عنوان ِ يک افسر ِ جزء در پليس L A صلاحيت ندارند! درواقع سيستم هم تاييد مي‏کند که آن‏ها براي پرسه‏زدن در خيابان‏هاي شهر و روبرو شدن با شهرنشينان، بدون ِ تعادل و خطرناک‏اند. افسر ِ سرويس امنيت ِ داخلي در خلال ِ يکي از مراحل پذيرش به جيم مي‏گويد: "پليس لس‏آنجلس به خاطر تست ِ رواني رد ات کردند. از نظر آن‏ها نرمال نبودي. ولي همهء ما اين‏جا خل‏وچل هستيم! بهتره بياي پيش ِ ما..."

آري! سرويس امنيت به سرباز ِ عاصي ِ از جنگ برگشته، ماموريت کشتار ديگري اين‏بار در کلمبيا مي‏دهد. درخواست ملتمسانهء جيم عجب ويران‏کننده است وقتي مي‏پرسد: يعني شما واقعن هيچ پست خالي در لس‏آنجلس يا سن‏ديگو نداريد؟!... اين‏نما به اضافهء نماي اسلحه کشيدن ِ جيم به‏روي مايک و هم‏اين‏طور نماي پاياني که از خود ِ مايک – دوست‏اش - مي‏خواهد خلاص‏اش کند آزاردهنده ترين سکانس‏هاي فيلم بودند.

پس معلوم شد سربازهايي که بازمي‏گردند براي شهرها خطرناک‏اند. بايد نهايت سعي و دقت در دور نگه‏داشتن آن‏ها از اين مدرنيسم شکننده انجام گيرد. آموزش‏هايي که به اين رنجرها داده شده است تنها در برابر غير نظاميان ِ جهان سوم تجويز مي‏شود. واقعن هم صلابت و خونسردي ِ اين‏ها براي شهرنشينان و طبقات سانتي‏منتال ِ روي زمين خطرناک است. کوچک‏ترين تماسي ميان اين‏ها منجر به انهدام فوري ِ شهرها خواهد شد.

چرا که بخشي از آموزش‏ها شايد، گاهي، فراموش شود و به هر دليلي اجرا نشود! مثلا سربازها گاهي سرپيچي کنند و آن وقتي‏ست که خون‏هايي که ريخته‏اند را تازه مي‏يابند و نشان شوم آن‏را در خواب و بيداري و در تمام ِ دنياهايي که بعد از اين خواهند رفت با خود به‏همراه خواهند داشت. اين‏ها مربوط به دردهايي‏ست که هيچ‏کس مگر سربازاني که آتش گشوده‏اند، نمي‏توانند درک کنند. غير نظامياني که تا خرخره در زندگي شهري‏شان فرو رفته‏اند نمي‏توانند درک کنند. مردان دست آموز پست مدرن، با آن مغزهاي دانشگاه‏رفته نمي‏توانند درک کنند که اين چه‏طور دردي‏ست...


آن‏وقت سربازها مي‏آيند تا در شهرها دست به ناهنجاري زنند و هرچه شهرنشينان را هنجار است بشکنند، مي‏آيند تا يک بطري الکل را روي شيشهء ماشين ِ يک شهروند اتوکشيده و مترقي خرد کنند، مي‏آيند تا مزاحم ِ دختري که قبلن مي‏شناختند شوند و مرد ِ تازهء دخترک را له کنند، مي‏آيند تا با نيرنگ در سازمان‏هاي رده بالاي امنيت شهرها نفوذ کنند، مي‏آيند تا مولکول‏هاي مخدر را در ادرارشان انکار کنند، مي‏آيند تا تست ِ دروغ‏سنجي را به گند بکشند و آشکارا دروغ بگويند، مي‏آيند تا لولهء يک 9ميلي‏متري ِ نو را توي دهن ِ دختري بگذارند که در آغوش‏اش پناه گرفته‏اند، مي‏آيند تا آن لولهء لعنتي با قطر 9ميلي‏متر را روي صورت ِ به‏ترين دوست تمام ِ زندگي‏شان فشار دهند، مي‏آيند تا 20 کيلو ماري‏جوانا را از مرز رد کنند و در شهر آب کنند، باور کنيد که مي‏آيند...

اين سربازها که خون ريخته‏اند مي‏آيند تا در شهرها هم حمام ِ خون به‎پا کنند.  


حالا يادم مي‏آيد در هم‏آن نماي افتتاحيهء فيلم فهميدم که براي روشن‏کردن ِ سيگار بايد pause کنم وگرنه عقب مي‏مانم. شب در ابتداي فيلم دشتي بود باز با سربازاني که دستور داشتند زنده نگذارند. تصاوير درگيري از چشم ِ دوربين ِ ديد در شب روايت مي‏شود و هرچه کشتار جلوتر مي‏رود اين‏طور به‏نظر مي‏رسد که چشم سربازها با آن عينک‏هاي ديد در شب هم‏چون چشم ِ گرگ‏هاي گرسنه مي‏درخشد.

وقتي سرباز بودم فهميدم که دوربين ِ ديددرشب خيلي نامرد است. چون شب‏ها را به صحنهء نبردي نابرابر بدل مي‏کند. گندترين چيز در جنگ‏هاي شبانه اين است که روي هدف ديد نداشته باشي و ديده هم بشوي. آن‏وقت شب تنها تابوتي‏ست که جنازهء تو را حمل مي‏کند. وقتي چريک‏ها با اين تجهيزات براي ما خال‏هندي مي‏گذاشتند و ژ– 3 من حتا مگسک هم نداشت، فهميدم که بدترين شکل مدرنيسم در جنگ افزارها بروز مي‏کند و نسل مردان را تهديد مي‏کند.


اين نماي قتل‏عام اوليه کات مي‏شود و سکانس بعدي که بيدارشدن ِ جيم از اين کابوس دهشتناک است، از مزرعه‏اي بکر در مکزيکو، جايي دور از هرچه تمدن آغاز مي‏شود. انگار که سربازان مي‏بايد آرامش سلب شده‏شان را در بيرون از شهرها و در آغوش دختري روستايي جستجو کنند. مزرعه‏اي دورافتاده که جيم در ادامهء فيلم تاکيد مي‏کند نه جاده دارد و نه لوله کشي...


:: 20 سال ِ بعد هنوز تابوت سربازها، به شهرهاي ما هم برمي‏گشت. خيابان‏ها، معابر و تمام ِ روابط را اما کثافت گرفته بود. اي‏کاش سربازها هيچ‏وقت به اين شهرها برنمي‏گشتند...

یکی از راحت ترین جامهای اس اس، ولی سال مهم بود
این جام در سال هفتادم تاسیس باشگاه جاودانه شد
پیش بسوی ستارۀ سوم
آهای آسیا! یادت هست ما را؟! داریم می آئیم