مغی دلمرده در آتشگهی خاموش

پی نوشت: فکر می کنم که باید اینجا از فرزاد عزیز تشکر کنم که دعوتنامه را برای من فرستاد. این متن کامنتی است که من در بلاگ فرزادنوشتم ؛

من هم مدتها با جمله اعصاب خرد کن ( بالاترین بطور موقت عضو نمی پذیرد ) در این سایت روبرو بودم. تا اینکه به تازگی متوجه عضوگیری دوباره بالاترین شدم اما برای این کار باید دعوت نامه داشت. حالا یه مشکل تازه دارم و اونم اینه که اگر کسی در بالاترین عضو نیست مطمئنا با اعضای اون هم نمی تونه ارتباطی داشته باشه و بنابراین کسی رو هم نمی شناسه که براش دعوت نامه بفرسته.
حالا دوباره سرخورده شدم و در گوگل عضویت در بالاترین رو ناامیدانه سرچ می کردم که به بلاگ شما برخوردم. نمی دونم اصلا مطرح کردنش درست هست یا نه! ... ؛
می دونید…من مشکل دعوت نامه دارم!

کمتر از یک دقیقه نگذشت که در زیر کامنتم نوشت که دعوت نامه را برایم فرستاده است و من در بالاترین بودم.  از دید من این مرام های بی بهانه و معرفت های دور از انتظار بزرگترین جذابیت دنیای مجازی است که ما را با کمال میلی که داریم به دنبال خودش می کشد.

حالا دنياي فرامدرن ما در درجه‏اي از جنون و کثافت فرو رفته است که جنگ، ترور، نسل‏کشي، اعدام و .. اتفاقاتي روزمره و عادي جلوه مي‏کنند. يک انسان را سر مي‏برند و فيلم آن در موبايل‏ها دست‏به‏دست مي‏چرخد بدون آن‏که ترحم کسي را برانگيزد، تصاوير قطعه‏قطعه کردن ِ يک دختر عراقي توسط محارم‏اش با بلوک‏هاي سيماني ديگر ويدئوموبايل ِ پرطرفدار ماه‏هاي گذشته بود، زنده‏زنده يخ‏زدن ِ کودکان افغان در زمستاني که گذشت در چنين دنيايي محلي براي بازتاب نيافت، کشتار غزه را همه ديدند اما کودکاني که در فيلم‏هاي مخابره‏شده با چشماني حيرت‏زده و چهره‏اي مسخ‏شده شاهد اجساد و پيکرهاي پاره‏پاره شده بودند از ديد جهانيان پنهان ماند، هرروز توليد فيلم‏هاي پورنو که انسانيت را به زير آلات جنسي مي‏کشند روندي پرشتاب‏تر بخود مي‏گيرد...

*عنوان مطلب مربوط است به نام وطني ورژن اوليه سه‏گانهء جاويدان آلخاندرو گونثالث ايناريتو
با نام اريژينال ؛ «عشق بدکاره است»

چقدر سردم است و چقدر در زمستان غرق شده ام، چقدر دلم یخ زده و چه سینه ای پر از درد و انباشته از حرف دارم، در میان ویرانه های آنچه زمانی با شکوه بود، هنوز ایستاده ام و فریاد می زنم، بی آنکه شنیده شوم... دلم تنگ است برای آتش و برای جان گرفتن، چه خوب است بازگشت به خانه...، خانه...، خانه...

چه خوب است گرم کردن استخوانهایم کنار آتش سده... امشب یک دنیا درد دارم و یک سینه حرف، غبار قرنها و غمان بر وجودم و مهریست بر لبهایم، چه خوب است سوختن در این آتش، چه خوب است رد شدن از این زمستان،...

آب و آتش نسبتی دارند جاویدان

مثل شب با روز ، اما از شگفتیها

ما مقدس آتشی بودیم و آب زندگی در ما

آتشی با شعله های آبی زیبا

آه

سوزدم تا زنده ام یادش که ما بودیم

آتشی سوزان و سوزاننده و زنده

چشمه ی بس پا کی روشن

هم فروغ و فر دیرین را فروزنده
هم چراغ شب زدای معبر فردا

آب و آتش نسبتی دارند دیرینه

آتشی که آب می پاشند بر آن ، می کند فریاد

ما مقدس آتشی بودیم ، بر ما آب پاشیدند

آبهای شومی و تاریکی و بیداد

خاست فریادی ، و درد آلود فریادی

من همان فریادم ، آن فریاد غم بنیاد

هر چه بود و هر چه هست و هر چه خواهد بود

من نخواهم برد ، این از یاد

کآتشی بودیم بر ما آب پاشیدند

گفتم و می گویم و پیوسته خواهم گفت

ور رود بود و نبودم

همچنان که رفته است و می رود

بر باد

آب و آتش ( اخوان ثالث)

فریدون فروغی مهرماه سال 80 و پس از یک دورهء طولانی مبارزه با «خاموشی و انزوا» دق کرد. فریدون برای افرادی از قماش ِ من نه سوپر استار بود، نه قهرمان. هرگز به خودم اجازه ندادم که پوستر و تصویر فریدون را به دیوار اتاق‏ام و هم‏ردیف اشیاء و وسایل روزمره‏ام بزنم. هم‏آن‏طور که در مورد صادق هدایت، اخوان ثالث، عارف قزوینی، مصدق و... حتا یک ثانیه هم فکر نکردم که فریدون می‏تواند تا آن اندازه زمینی جلوه کند که تصویر و شمایل‏اش را از گوشهء قلب‏ام به روی دیوار سرد اتاق‏ام منتقل کنم. چرا که عکس‏ها و شخصیت‏ها با هر میزان وجاهت و قداست با انتقال به‏روی دیوارها کارکردی تبلیغاتی و تحمیلی به‏خود می‏گیرند و به‏سرعت به‏سوی تقدس‏زدایی و فرومایه‏گی تغیر ماهیت می‏دهند. آخرش رنگ باختن است به‏سوی سیاهی، هم‏آن کاری که تین‏ایجرها این روزها در مورد ستارگان پوشالی ام‏روزی انجام می‏دهند.

فریدون برای من، تا آن‏جا که به‏یاد دارم در قامت یک منجی در لحظه‏های سکوت و دردکشیدن تجلی کرد که فریاد را به من آموخت. از آن‏جا بود که دانستم چه‏گونه می‏شود در حین درد کشیدن و به جان آمدن فریاد زد. منظورم دقیقن لحظه‏ای‏ست که دست و پای‏‏ات را بسته‏اند و در اتاقی بی‏روزن انداخته‏اند و در هم‏آن زمان است که دیوارها هم از هر طرف به‏سوی‏ات می‏آیند. بعدها چیزهایی فرتر از این دانستم؛ که آدم‏ها می‏توانند چنان اثری از خود بر جای بگذارند که فریادشان پس از مرگ نیز به‏گوش رسد. این‏چون‏این فریادها با این جنس و این حد از مظلومیت، قابلیت این را دارد که ابعادی جادویی و نامیرا به‏خود گیرد، چونان که اگر صاحب آن را در بند کشند، و پس از مدتی بکُشند و در گور افکنند، دنیا خواهد دید که تا ابد فریادی از آن گور می‏جوشد که خاموشی نمی‏شناسد و انسانیت و وجدان فروخفتهء آدمیان را به حرکت وا می‏دارد.

چنین باید که پس از این رخداد، دربندکشندگان به تکاپو افتند و برای فراموشی بر این گور ضربه‏ها زنند. اما هر بار، و با هر ضربه، این صدا پرخروش‏تر به گوش می‏رسد. تا جایی که همه می‏پذیرند و ایمان می‏آورند که «انسانیت» و «دردمندی» دو بخش جدایی‏ناپذیر وجود آدمی‏اند که بدون یک‏دیگر معنا نمی‏یابند.

#

پیکر فریدون فروغی را بنا به وصیت ِ خودش در روستای قرقرک، جایی میان بوئین‏زهرا و اشتهارد به خاک سپردند. گفته می‏شود این روستایی‏ست که فریدون ترانه جاویدان «قریهء من» را از آن الهام گرفته است. آن‏جا را در اولین دیدار خوب به خاطر دارم؛ روزهایی بود که به سختی نفس می‏کشیدم. تنها در خانه می‏ماندم و با فریدون فریاد می‏زدم. یک‏باره به سرم زد که بروم آن‏جا. رفتم که پاکیزه برگردم اما در تمام مسیر بازگشت روح‏ام از من رخت بسته بود. گویی جاده تابوت مرا به‏دوش می‏کشید. در قرقرک با هولناک‏ترین صحنه‏ای مواجه شدم که در تمام عمرم دیده بودم؛ سنگ قبر فریدون را با کلنگ و تیشه شکسته بودند، و بعد هم رفته بودند. سابق بر این نخبه می‏کُشتیم و فرصت می‏سوختیم و مرده می‏پرستیدیم، این روزگار گویی حرمت هم‏آن مرده را هم نگه نمی‏دارند.